Veda

Kelimeler kelimeler... Söylenecek ne kadar çok şey varsa o kadar içine kaçarlar her seferinde. Sessizliğin içinde iyileşme umudu... Yok ki öyle bir şey!

İnsanın kendini iyileştirme süreci bir acayip. Yani aslında insan dediğin varlık bir acayip ya, onun kendini inşa ederken kullandığı harç hepten acayip. Aslında, adına 'umut' diyoruz bu harcın aslında; onu kararken kullandığımız malzemeler ise hep bize özgü.

Bir düşünün, şu dinine yandığımın dünyasına tahammül etmeye çalışırken siz nelere sarılıyorsunuz? Ortalık hepten boka battığında, bataklığın dibine düşmemek adına siz yüreğinizin uzattığı hangi dala tutunuyorsunuz?

Kişisel itiraflara geçmeden evvel son bir soru daha: O dalı kendi elinizle kırdıktan sonra ne halt ediyorsunuz?!



Ben yıllarca aslında benden habersiz bir gülüşe tutundum mesela. Yani, en azından benden habersiz olduğunu umduğum. Kendimi bu dünyadan silme planları yaparken beni her seferinde frene basmaya zorlayan, gözlerinin içine kadar parıldayan tertemiz bir gülüş oldu. Bana ait olmasa (ve hiçbir zaman olmayacak olsa) bile bu dünyada hala güzel bir şeylerin olduğuna inandıran, bir çift pırıl pırıl göz.

Yıllar geçti. Ben sonra o gözleri bir kez daha gördüm. Ben kendi bataklığımda boğuşurken onu kendi çamuruna çekmeye çalışanların nasıl da yorduğunu gördüm. Aslında ait olmadığı bu dünyayı peşine takıp bambaşka renklerle boyayabilecekken, onun silik desenlerine uyum sağlamaya çalışıp nasıl da solduğunu gördüm. Sanırım en acısı, içinde hala parıldayan o ışığı nasıl da üstüne basa basa yok etmek istediğini gördüm.

Hayat böyle acayip bir şey işte. Ne zaman kendisine dair son bir güzelliğe sığınmak isteseniz, onun da üzerine bombalar yağdırarak tatmin olabiliyor ancak.

Ya da kimbilir, o bombalar da bizim gereksiz yere umutlara kapılan, hayatın güzel bir şey olabileceğinde ısrarcı olmayı sürdüren o ahmak romantikliğimizin bizatihi kendisidir.

Neyse, muhtemelen bu yazdıklarımdan hiçbir şey anlamadınız. Sorun değil, zaten kendime bile anlatamazken size nasıl anlatabilirim ki! Ha yine de şöyle bir özet geçmeyi deneyeyim ben:



Oysa çiçekler açardım, ne zaman düşünsem seni!



Yine olmadı değil mi? Hadi boşverin o zaman, gelin bir şarkı çalayım ben size:


Hiç yorum yok:

Yorum Gönder